Szata Jezusa!

„Tedy rzekli jedni do drugich: Nie krajmy jej, rzućmy losy o nią, czyja ma być; aby się wypełniło Pismo, które mówi: Rozdzielili między siebie szaty moje, a o suknię moją losy rzucali. To właśnie uczynili żołnierze.”  [ Jan 19, 24]

To już w tym miesiącu będziemy wspominać wydarzenia związane ze śmiercią i zmartwychwstaniem naszego Pana, Jezusa Chrystusa.  To są owe  święta wielkanocne, o których ap. Paweł… powie: „ Usuńcie stary kwas, abyście się stali nowym zaczynem, ponieważ jesteście przaśni; albowiem na naszą wielkanoc jako baranek został ofiarowany Chrystus.”  [ 1Kor 5, 7]

Nie znaczy to, iż tylko w tym czasie chcemy wspominać i mówić o wydarzeniach Wielkiego Tygodnia, gdyż  treścią każdego  ewangelicznego zwiastowania jest krzyż Chrystusa i Jego zmartwychwstanie.  Pamiętam, że w chorzowskim Zborze, gdzie się wychowywałem  widniał napis na frontowej ścianie kaplicy : „ My zwiastujemy Chrystusa ukrzyżowanego” ( 1 Kor. 1,23). Ten sam apostoł potem dodaje:

„Bo jeśli nie ma zmartwychwstania, to i Chrystus nie został wzbudzony;  a jeśli Chrystus nie został wzbudzony, tedy i kazanie nasze daremne, daremna też wasza wiara.”  [ 1Kor 15, 13-14]

Pod krzyżem Jezusa zabrakło Jego uczniów. Jedynie Jan z matką Jezusa i  dwoma innymi niewiastami z dala obserwowało egzekucję trzech skazańców. Zebrał się natomiast tłum gapiów i niektórych faryzeuszy , którzy szydzili i naśmiewali się z „ żydowskiego króla” wiszącego i umierającego na krzyżu. Pod krzyżem widzimy również żołnierzy rzymskich wykonujących wyrok śmierci na skazańcach. To właśnie oni, nieświadomi Pism,  wypełnili słowa psalmisty Dawida  wypowiedziane na 1000 lat przed tym wydarzeniem: „ Między siebie dzielą szaty moje, i o suknię moją los rzucają.”  [ Ps 22, 19], bowiem ta droga szata  „nie była szyta, ale od góry cała tkana.”

 Szkoda, że Pismo Święte nie wspomina, komu z żołnierzy przypadła szata Jezusa, czy  potem ów człowiek ją nosił, czy sprzedał?   Czyż nie  byłby to powód do dumy, jeśli nosiłbyś na sobie szatę Jezusa? Kto z nas nie chciałby mieć w kolekcji swoich ubrań tę piękną i drogą szatę?  Czy dziś nie przewyższałaby  swoją wartością inne „ relikwie” czczone w licznych miejscach naszego globu?

A jednak nie o szatę tu chodzi.  Nawet tę najdroższą.  Powiadamy: „nie szata zdobi człowieka”, choć z pewnością może być powodem  nienawiści i zawiści innych , a nawet poważniejszych problemów jej właściciela. Czy pamiętamy biblijnego Józefa i jego braci  zazdrosnych  z powodu szaty jaką sprawił mu  ich ojciec Jakub? Ta szata potem zdarta ze  znienawidzonego Józefa i umoczona we krwi zwierzęcia miała być świadectwem śmierci  faworyzowanego przez ojca ich brata ( 1 Mojż. 37 rozdz.). Nieco później Józef będąc niewolnikiem egipskim w domu Potyfara  przeżył incydent, który doprowadził go do więziennego lochu. W 39 rozdziale pierwszej księgi Mojżesza czytamy o  zdartej szacie Józefa w ręku żony Potyfara jako „świadectwie” jego  rzekomego  grzesznego zachowania.

W księdze proroka Zachariasza  mamy obraz arcykapłana Jozuego, który staje przed Panem.

„ A Jozue był ubrany w szatę brudną i tak stał przed aniołem.  A ten tak odezwał się i rzekł do sług, którzy stali przed nim: Zdejmijcie z niego brudną szatę! Do niego zaś rzekł: Oto ja zdjąłem z ciebie twoją winę i każę cię przyoblec w szaty odświętne.  Potem rzekł: Włóżcie mu na głowę czysty zawój! I włożyli mu na głowę czysty zawój, i przyoblekli go w szaty…”  [ Zach. 3, 3- 5]

Nowy Testament zachęca również i nas do zdjęcia ( zewleczenia) brudnych szat  starej natury  i obleczenie się w nowego  człowieka. „ Zewleczcie z siebie starego człowieka wraz z jego poprzednim postępowaniem, którego gubią zwodnicze żądze,  i odnówcie się w duchu umysłu waszego,  a obleczcie się w nowego człowieka, który jest stworzony według Boga w sprawiedliwości i świętości prawdy.”  [ Ef 4, 22- 24, por. Kol. 3, 9-10]. Bowiem Prorok Izajasz  powiada: „ wszystkie nasze cnoty są jak szata splugawiona” (Iz. 64,6), bądź jak przetłumaczono w Biblii Poznańskiej: „ a sprawiedliwość nasza – jak splamiona szata”. Cóż warta jest splamiona i splugawiona szata? Nie możemy w takiej szacie  wejść na wesele Baranka ( Mt, 22, 1-14). Syn marnotrawny również musiał zdjąć łachmany, obmyć się , wtedy został przyodziany „w najlepszą  szatę” ( Łk. 15, 22).  Jak to dobrze,  że  z chwilą naszej  głębokiej pokuty ,  szczerego nawrócenia się do Chrystusa i zanurzenia ( ochrzczenia) w Nim, otrzymaliśmy nową szatę – szatę Jego sprawiedliwości! Paweł nazywa to  „przyobleczeniem się w Chrystusa” ( Gal. 3, 27). Przyobleczony w szatę chrystusową nowy człowiek „odnawia się ustawicznie ku poznaniu na obraz tego, który go stworzył” ( Kol. 3,10). A Biblia powiada: „ Błogosławieni, którzy piorą swoje szaty, aby mieli prawo do drzewa żywota i mogli wejść przez bramy do miasta.  [Obj 22, 14]. Są to szaty wyprane we krwi Baranka Bożego, który gładzi grzechy świata. Jedynie obleczenie się w  szatę sprawiedliwości Chrystusa jest ratunkiem przed wieczną śmiercią i wiecznym potępieniem.

Czy jesteś w nią obleczony?

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *